Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

O kişinin kafasında derin vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Savaşta başına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Kavga sırasında dertli izler almış mültecilerin şifa gören Danca merkezinde birkaç ay bakım alıyor. Sağ eli kullanamıyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günlerde elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra insanlara verdiği kalemleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu okulun yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın etmeyin!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okulda ile aile hayatında zorlanıyordu.

Görevli danışmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı duyurdu.

Aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girdiklerinde, O çocuk kalktı, “Muallim!” dedi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye aniden başladı.

Soğuk havalarda ben, birkaç kat giymiştim. Dede çorapsız gelmişti. Ceketin altına giymiş gibi beyaz entarisini bileğe dek uzamış giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman çok rahatsız oldu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk ruhu gizli gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise kendisini “Hâlâ gözleriyle bilincinde olarak yatarken gece kamağını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk mahçup odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin da onayıyla Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile rehberlik ile işbirliği görevi bana verildi.

Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken, kapıya çarptı. Yaralanmadı lakin hissi acı duydu, samimi uzun üzüldü. Onu avutmak için elini tutmaya okul götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap okuyor görerek uzaktan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, çeşitli renklerde küçük kalemlerle şeyler karalarken bana dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça uğraşmış, orada kalmak istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi. O yıl farklı başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü ve karardı; benden söylemedi. Rahman daha sonra sık sık birçok Suç olaylarına karışarak polis kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün çabalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.